راهنمای صحبت با کودکان درباره نژاد بر اساس سن

راهنمای صحبت با کودکان درباره نژاد بر اساس سن

درک کودکان از نژاد تا چه حد است و با توجه به سن چگونه با آنها در این مورد صحبت کنیم؟

اگر روزی در حالی که با کودک سه ساله خود در آسانسور بودید و او با اشاره به شخصی از نژاد دیگر پرسید “مامان، رنگ پوست این آقا چه خنده‌دار است.” شما چه میگویید؟ این موضوعی است که در این مقاله به آن میپردازیم. کودکان در مورد نژاد چه میدانند و چگونه می توان با آنها در مورد آن صحبت کرد؟

سنین ۶ ماه تا ۱ سال

ربکا بیگلر، استادیار روانشناسی در دانشگاه تگزاس-آستین، که نگرش‌های نژادی کودکان را مطالعه کرده است، می گوید: مطالعات نشان می دهد که نوزادان تفاوت در رنگ پوست و بافت مو را تشخیص میدهند. والدین حتی قبل از اینکه بتوانند با فرزندان خود صحبت کنند، می توانند با رفتار خود به آنها در این مورد آموزش دهند. بعلاوه، آنها میتوانند تلاش کنند تا فرزندان خود را در معرض محیط هایی با تنوع نژادی قرار دهند. برای بچه ها مهم است که والدین خود را در تعامل اجتماعی با افرادی از سایر گروه های نژادی و قومی ببینند.

در حالی که صحبت کردن در مورد تفاوتهای فیزیکی (نوع مو، رنگ پوست و رنگ چشم و حتی قد) مهم است، باید به تنوع در استعدادهای ذاتی متفاوت هم توجه شود. هریت رومو، مدیر موسسه تحقیقات سیاست کودک و نوجوان در دانشگاه تگزاس-سن آنتونیو می گوید: “همه افراد خاص هستند، فلانی خاص است زیرا خانواده ی او می توانند به زبان دیگری صحبت کنند.”  با انجام این کار، به کودکان یاد میدهیم تا بیشتر روی اینکه شخص چه چیزی ارایه میدهد تمرکز کنند تا ظاهر او.

سنین ۲ تا ۳ سال

وقتی کودکان شروع به صحبت میکنند، طبیعی است که  در مورد رنگ پوست هم اظهار نظر کنند.  در این موارد میتوان با صدای آرام و مثبت به کودک کمک کرد، “بله، او پوستی قهوه ای دارد. رنگ پوست او مثل تو نیست، اما این هم  یک رنگ واقعاً زیبا است.” همچنین خوب است که والدین از قبل اختلافات فیزیکی افراد را مطرح کنند. یک زمان هوشمندانه برای انجام این کار زمانی است که شما با کودک و اسباب بازی هایش بازی می کنید و میتوانید ویژگی های مختلف جسمی را یادآور می شوید: “این عروسک کلاه دارد، این یکی ندارد، این یکی پوست تیره دارد، آن یکی روشن.”

سنین ۴ تا ۶ سال

دکتر بیگلر می گوید: برای کودکان در این سن معمول است که ویژگیهای مثبت را به افراد از گروه نژادی خود اختصاص دهند و خصوصیات منفی را به افرادی که متفاوت به نظر می رسند. در نتیجه ممکن است نظرات نگران کننده ای مانند “آن پسر چشم های خنده داری دارد” یا “پوست ان دختر کثیف است” را بشنوید. بهترین راه برای پاسخگویی این است که این اظهارات را به صورت آرام و صریح رد کنید “پوست او کثیف نیست، دقیقاً مثل مال تو نیست. آدمها رنگ پوست های مختلفی دارند”.

با آموزش، درمورد دستاوردهای مهم انسانها از نژادهای مختلف صحبت کنید. مثلا با خواندن کتابهایی در مورد جکی رابینسون ، ملاله یوسفزی و فریدا کاللو و دستاوردهای آنها سعی کنید کلیشه های رایج را بشکنید. نقاط قوت فرهنگی فرزند خود را جشن بگیرید و آنها را ترغیب کنید تا آنها را ارتقا دهند. دکتر رومو می گوید: “به عنوان مثال، اگر دیدید فردی در رساندن منظور خود در زبان دوم با مشکل روبرو است ، به آنها کمک کنید و به فرزندتان بگویید.” ببینید چقدر مهم است که ما به دو زبان صحبت می کنیم و می توانیم با ترجمه به دیگران کمک کنیم. “

سنین ۷ تا ۸ سال

نگرش های نژادی در این سن بهبود می یابد. دکتر بیگلر می گوید، کودکان به این فکر می ‌رسند که ما در عین شباهات از هم متفاوتیم، و آن را میپذیرند. بنابراین در هر زمان ممکن سعی کنید این موضوع را بالا بیاورید. به عنوان مثال، اگر فرزند شما خاطرنشان کرد که دوستش در مدرسه بافت مو متفاوت از او دارد، میتوانید بگوید: “درست است موهای او مثل تو نیست، اما هر دوی شما دوست دارید بیس بال بازی کنید.” نکته مهم این است که راهی برای اشاره به شباهت ها پیدا کنید تا کودک تصورنکند که کودکان از نژاد دیگر با او تفاوت بنیادی دارند.

بچه های بزرگتر چه در مدرسه و چه در خانه، بیشتر در معرض اخبار مربوط به بی‌عدالتی های نژادی و کلیشه ها قرار دارند.  بنابراین حذف این کلیشه های فرهنگی در این سن بسیار مهم است. وی می گوید: “برای اینکه کودکان را متوجه کنیم که نباید قبل از آشنایی با دیگران در مورد آنها کلی گویی کنند میتوانید بگویید: بعضی از بچه ها بستنی وانیلی را دوست دارند، اما همه بچه ها بستنی وانیلی را دوست ندارند، بنابراین شما نمی توانید بیانیه ای برای همه افراد در یک گروه از بچه‌ها صادر کنید” این مثالها آنها کمک می کند تا به جای گروه بر فرد تمرکز کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *