عزاداری برای از دست دادن های ناشی از کرونا

اصل مقاله را میتوانید اینجا بخوانید.

علاوه بر از دست دادن جان عزیزان و از دست دادن کار خیلی از ما برای از دست دادن عروسیی که مدتها برنامه ریزی کرده بودیم، ورزش روزانه مان و یا حتی توانایی خرید تخم مرغ یا آرایشگاه رفتن عزادار و غمگین هستیم.

وقتی صحبت از شیوع ویروس کرونا می شود ، بیشترین کلمه ی مرتبط با سلامت روانی که میشنویم چیست؟ اگر پاسخ شما  “اضطراب” است، شما تنها نیستید. اما اگر در دفتر مشاوره ی من یا هر یک از همکارانم بنشینید (قطعا به صورت مجازی) ، آن چیزی که ممکن است هر چند وقت یکبار بشنوید ، عبارت “از دست دادن” است. ممکن است واضح به نظر برسد، زیرا بسیاری از مردم در نتیجه این همه گیری جهانی، ضرر عظیمی را تجربه می کنند: از دست دادن زندگی ، از دست دادن عزیزان ، از دست دادن سلامتی ، از دست دادن شغل و درآمد. برای کسانی که در این زمان عزیزان خود را از دست میدهند ، از بین رفتن آئین های عادی مراسم تشییع جنازه و سوگواری جمعی نیز وجود دارد. اما آنچه که شاید کمتر آشکار باشد ، ضررهای کوچکتری است که آنها هم  برسلامت عاطفی ما نیز تأثیر می گذارد.

من به عنوان یک درمانگر همیشه می گویم که هیچ سلسله مراتبی برای درد وجود ندارد – درد درد است. رنج برد طبقه بندی ندارد، زیرا درد یک رقابت نیست. من معتقدم که هیچ سلسله مراتبی از اندوه هم وجود ندارد. هنگامی که ما از دست دادن های را رتبه بندی می کنیم ، برخی را تأیید می کنیم و بقیه را به حداقل می رسانیم ، با این کار بسیاری را با غم و اندوه آنچه که از دست داده اند تنها می گذاریم و آنها باید در خاموشی عزاداری کنند. این طرز فکر اغلب به این شکل است که: شما یک سقط جنین داشتید، اما شما یک نوزاد را از دست ندادید. شما یک شکست عشقی داشتید ، اما همسر خود را از دست ندادید. صحبت در مورد از دست دادن های خاموش دشوار است زیرا ما می ترسیم که افراد دیگر آنها را ناچیز بدانند یا انتظار داشته باشند که به سرعت از آنها بگذریم.

در حال حاضر، علاوه بر از دست دادن های غم انگیز زندگی، سلامتی و شغل ، از دست دادنهایی هم هست که افراد در هر سنی تجربه می کنند: مراسم فارغ التحصیلی دانشگاه ، لغو تمرین ها و مسابقات ورزشی ، تعویق عروسی ها و تعطیلات ، جدا شدن از خانواده و دوستان در هنگام نیاز به آنها. همچنین پیش بینی پذیریی که در زندگی به صورت پیش فرض داشتیم را از دست داده ایم: این که در قفسه های سوپر مارکت تخم مرغ و کاغذ توالت وجود داشته باشد، که با اطمینان بتوانیم یک دستگیره درب را با دستهای بدون دستکش لمس کنیم ، بتوانیم آرایشگاه و دندان پزشکی برویم . یا یک بعد از ظهر شنبه را در سینما بگذرانیم.

بنابراین ، بله ، اضطراب جمعی در مورز کرونا وجود دارد ، اما خسارات جمعی نیز وجود دارد. در اینجا چند راهکار برای مواجه شدن با خسارات جمعی ارایه میکنیم.

  1. غم و اندوه را تصدیق کنید

اگرچه اضطراب ناخوشایند است، اما تشخیص اضطراب آسانتر از آن است که اندوه را تصدیق کنید. به این دلیل که دو نوع اضطراب وجود دارد: اضطراب مولد و اضطراب غیرمولد. ما می توانیم اضطراب خود را به چیزی سازنده تبدیل کنیم (استفاده از نگرانی ما برای انجام اقداماتی مانند شستن دست ، فاصله گرفتن از اجتماع ، ارسال وعده های غذایی به بستگان سالخورده یا تماس با همسایه ای که تنها زندگی می کند) یا غیرمولد است (گذراندن کل روز با کلیک بر روی آخرین عناوین خبری و اخبار ویروس کرونا ) در هر صورت، اضطراب تمایل به فعال شدن دارد. از طرف دیگر ، عزاداری روند بسیار کم صداتری دارد. عزاداری ما را وادار میکند تا با درد خود بنشینیم ، نوعی غم و اندوه را احساس کنیم که بسیاری از ما را چنان ناراحت کننده می کند که سعی می کنیم  به هر شکلی شده از شر آن خلاص شویم.

در شرایط عادی ، ما این کار را با خود و فرزندان خود انجام می دهیم. ممکن است کودک بگوید ، “من غمگین هستم” و والدین می گویند ، “اوه ، ناراحت نباشید. بیا بریم بستنی بخوریم! ” در دوران کرونا ، کودک ممکن است بگوید: “من خیلی ناراحتم که هر روز دوستانم را نمی بینم” و والدین ، در تلاش برای کاهش درد کودک ، ممکن است بگویند: “اما عزیزم ، ما خوشبختانه بیمار نیستیم و به زودی می توانید دوستان خود را ببینید! ” اما یک پاسخ مفید تر می تواند این باشد: ”من می دانم که در مورد این موضوع چقدر ناراحت هستی. دلت برای دوستانت  خیلی تنگ شده و این غم بزرگی است.”

درست همانطور که بچه های ما باید غم و اندوه خود را تصدیق کنند، خود ما هم باید همین کار را کنیم. ما تمایل داریم که به اشتباه احساساتمان را  کمتر در نظر بگیریم تا حس بهتری داشته باشیم، اما در هر صورت احساسات  در وجود ما هستند، فقط به طرق دیگری بروز می کنند: بیقراری، کم اشتهایی، عدم توانایی در تمرکز یا خوابیدن.

هرچه بیشتر می توانیم به خودمان و اطرافیان بگوییم ، “بله ، اینها ضررهای معناداری هستند” ، بیشتر دیده می شود و احساس آرامش بیشتری خواهیم کرد.

  1. در زمان حال بمانید

اندوه مبهم: اصطلاحی برای توصیف نوع از خسران که در بسیاری از ما وجود دارد. در اندوه مبهم ، مبهم بودن از دست دادن وجود دارد. نمونه بارز می تواند شخصی باشد که همسرش دچار الزایمر است: شما هنوز مزدوج هستید اما همسرتان دیگر شما را نمی شناسد. (شریک زندگی شما زنده است اما “آنجا نیست”.) ممکن است یکی دیگر، ناتوانی برای بارداری باشد. (شما ناراحت از دست دادن کودکی هستید که هرگز نداشته اید.) در زمان کرونا، علاوه بر خسارات محسوس ،عدم اطمینان در مورد طول این مدت و چه اتفاقی در آینده رخ خواهد داد و باعث می شود تا عزادار چه ضررهای فعلی وآتی باشیم، هم وجود دارد (نه عید پاک ، نه مراسمات تا الان اما آیا این بدان معنی است که نمی توانیم به تعطیلات تابستانی هم برویم؟)

اندوه مبهم می تواند ما را در وضعیت عزاداری مداوم قرار دهد، بنابراین مهم است که در زمان حال بمانیم. به جای فکر کردن به آینده یا فاجعه ها – شایعات در مورد ضررهایی که هنوز اتفاق نیفتاده است (و ممکن است هرگز اتفاق نیفتد) – می توانیم با اتخاذ مفهومی که من آنرا “هردو / و” می نامیم ، روی زمان حال متمرکز شویم. “هردو/ و” به این معنی است که می توانیم در زمان حال احساس ضعف کنیم و همچنین دقیقاً در جایی که هستیم احساس امنیت کنیم – با یک کتاب خوب، خوردن ناهار با بچه هایمان خانه مانده اند، پیاده روی با یکی از اعضای خانواده و حتی جشن گرفتن مجازی یک تولد.

ما ممکن است احساس عادی بودن شرایط را از دست داده باشیم ، اما هنوز میتوانیم  برای اتفاقات معمولی زندگی در زمان حال حضور داشته باشیم.

۳- بگذارید بقیه از دست دادن را به روش خود تجربه کنند

اگرچه از دست دادن الان جهانی است ، اما راه هایی که اندوه را تجربه میکنیم، عمیقاً شخصی هستند. به عنوان مثال ، یکی از دانشجویان دانشگاه که از دست دادن ترم بهارغمگین و ناراحت است ممکن است بخواهد در اتاق خواب خود تنها بماند، در حالی که دیگری که با همان شرایط مواجه است ، ممکن است به بودن با خانواده بیشتر احتیاج داشته باشد. به طور مشابه، ممکن است  در خانواده یکی از زوج ها دوست داشته باشد با آخرین اخبار و اطلاعات مربوط به بیماری به روز باشد و سر شام در مورد آن صحبت کند در حالی که دیگی دوست داشته باشد خودش را به بیخیالی بزند و در مورد اتفاقات صحبت نکند.

به عبارت دیگر، یک لباس هم اندازه ای برای انواع اندوه وجود ندارد حتی مراحل معروف عزاداری – انکار ، عصبانیت ، چانه زنی ، افسردگی ، پذیرش – هم به نظر نمیرسد خطی و یکسان برای همه باشند. هر کسی یک روش منحصر به فرد برای عزاداری و اندوه دارد و مهم است که به افراد اجازه دهید غم و اندوه خود را به هر روشی که دوست دارند تجربه کنند، بدون اینکه اندوه آنها را دست کم بگیریم یا بخواهیم مانند ما عزاداری کنند. تنها یک قانون طلایی وجود دارد، “عیسی به دین خود، موسی به دین خود”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *