اگه بچه هاتون شکمشون سیر و نفسشون سر جاش هست، اوضاع احوالتون خوبه

اگه بچه هاتون شکمشون سیر و نفسشون سر جاش هست، اوضاع احوالتون خوبه

اینو بدونید که در شرایط بحران همه‌گیر و جهانی، برای پدر و مادری بهتر بودن، یک راه ویژه و یا بهترین روش وجود نداره. تنها کاری که لازمه انجام بدید اینه که ببینید چه روش و عملکردی، برای خانواده شما، بهترین نتیجه رو به ارمغان میاره.

تنها چند ساعت بیشتر از اعلام استانی « همه مدارس تا اطلاع ثانوی تعطیل هستند» نگذشته بود که دیدم، صفحه فیس‌بوک من پر شده از نمودارهای رنگی و آموزشیِ مربوط به مدرسه. نمودارهایی که توضیح می داد چطور زمان، باید بین برنامه های تفریحی خارج از خانه، مطالعات خارج از برنامه درسی، آزمایش‌های ساده علمی-آشپزخانه‌ایی و خلق اثرهای هنری در حیاط خلوت، تقسیم بشه.

گروه مادران فیسبوکی، پر شده بود از سوال و جواب‌، در مورد معرفی منابع، برای تبدیل کردن خونه به مدرسه در دوران قرنطینه و بیماری کرونا. از طرف دیگه، دوستان چپ و راست عکس‌های کیک ‌و نون هایی  که با بچه‌هاشون پخته بودند رو به اشتراک می گذاشتند که برای من، در یک نگاه اجمالی، نسبت به شرایط عادی و همیشگی روزمره، معادل دو برابر صرف کردن زمان و انرژی بود.

بله دوست من! پختن کیک ساده همیشگی، وقتی قراره تک تک مراحلش رو به بچه ها توضیح بدی و با اونا مرحله به مرحله انجامش بدی، دوبله زمان و انرژی می‌بره!

جالب میدونید چیه؟ بنظر میرسه که از نظر شبکه های اجتماعی، همین خبر قرنطینه شدن تا اطلاع ثانوی با بچه های عزیزم (که البته، الهی تنشون همیشه سلامت باشه)، به تنهایی برای وحشت‌زده کردن من کافی نبوده! چون مدام دارند به عناوین مختلف به من میگن که تو به عنوان یک مادر، وظیفه‌ات اینه که راهی پیدا کنی که ذهن فرزندانت، نابغه وار در حال فعالیت باشه، اون هم هر روز و برای تمام روز و برای چندین ماه!!

از اونجایی که، راه دیگه پیش پای من نبود جز آماده کردن خودم برای شرایط پیش رو، منم تصمیم گرفتم اینطوری خودم رو آماده کنم: 

  1. از نرم‌افزار Pinterest، دستور تهیه خمیر بازیِ قابل خوردن پیدا کردم. اگه خواستید بگید که دستورش رو برای شما هم بفرستم🤓😁
  2. رفتم تحقیق کردم ببینم دفتر انجام تکالیف مدرسه در خانه، چیه و چطوری میشه تهیه اش کرد
  3. برنامه روزانه‌‌ایی طراحی کردم که توش حتما ورزش، بازی و تفریح و یادگیری یه چیزی، گنجانده شده باشه و ساعت‌هاش طوری تنظیم باشه که من و همسرم بتونیم نوبتی، هم کارهای شرکت رو توی خونه انجام بدیم و هم حواسمون به بچه ها باشه.
  4. برنامه غذایی روزانه‌مون رو سعی کردم طبق دستورالعمل غذایی پیشنهادی دولت، تنظیم کنم تا سهم میوه و سبزیجات روزانه مون شبیه اون چیزی باشه که اعلام شده و برای سلامت خودمون و بچه ها لازمه.
  5. در برنامه روزانه مون، پیاده روی های پرشور و حرارت خانوادگی گذاشتم.
  6. زمان صرف شده پای هر صفحه نمایشی رو محدود کردم. 
  7. برنامه  نوشیدن حداقل ۸ لیوان آب رو هم توی جدول روزانه گذاشتم 

بله عزیزان، برنامه باید طوری تنظیم بشه که هم زنده بیرون بیاییم از این قرنطینه و هم همه‌جانبه شکوفا بشیم، هم خودمون و هم بچه‌ها!!

بعد از تموم شدن کار، من برنامه بدست از شرکت اومدم به سمت خونه و همسرم رو درحالی دیدم که سعی می‌کرد کیسه های خریدی رو که پر بود از جعبه‌های ماکارونی پنیری (Mac & cheese)، پیتزاهای یخ‌زده و نوشیدنی، بذاره زمین. همسرم نگاهی به من کرد و گفت: « تبلت های بچه ها رو جلوتر زدم به شارژ، چون بی‌شارژی اینا، فردا دردسر بزرگی میشه. با جیغ و داد و بهانه‌گیری بچه‌ها، شارژ شدن اینا برای من و تو قرنها طول خواهد کشید! فردا روز سختی خواهد بود».

پر واضح است که من و همسرم در مورد شرایط قرنطینه و نحوه گذران اون، اصلا توافق نظر نداشتیم. و خب وظیفه منه که بیارمش توی خط و مسیر درست. حتما هم میارمش، کافیه که برسونمش به این باور که ما حتما صحیح و سالم از این قرنطینه خارج میشیم.

خب چیزایی که بنظرم در این مرحله، شمای خواننده، لازمه حتما بدونید اینه که من بواقع تلاشم رو کردم. برای چیزی حدود یک ساعت نیم، واقعا تلاش کردم! و شرح جزییات این یک و ساعت نیم اینه:

  • چپ و راست ایمیلی بود که از سر کار برای من میرسید.
  • بچه ها وقتی من دفتر انجام تکالیف مدرسه در خانه رو جلوشون گذاشتم، منو بدترین مامان روی زمین خطاب کردند.
  • بخاطر جیغ و دادهای بچه‌ها، همسرم مجبور شد بره توی ماشین و جلسه گروهی از محل کارش رو از اونجا ادامه بده.
  • و نگم براتون که درست کردن اون خمیرهای بازی خوراکی، با همراهی و همکاری بچه‌ها، تبدیل به چه جهنم تمام‌عیاری شد!
  • در ساعت ۱۱ صبح، تنها چیزی که صلح و آرامش رو آورد به خونه‌مون میدونید چی بود؟! بله، همون تبلت های شارژ شده ایی که دیشب همسرم فکرش رو کرده بود. یک راه‌حل، درست کار کرد و اونم چی بود؟ بله راه‌حل همسرم! (اینو نگید بهش باشه؟ اخه نوشته‌های منو نمیخونه😬🤪)

خب، بعد از یک هفته، من میتونم گزارش بدم که خداروشکر ما هنوز زنده‌ایم و همین به خودی خود، شاهکاریه برای خودش! مگه نه؟😄

توی این یک هفته، من و همسرم تا سر حد مرگ استرس کشیدیم، یادمون رفت خیلی روزا، ناهار بخوریم، یادمون رفت دوش بگیریم، مواقعی که بچه ها مشغول خوردن میان‌وعده شون بودند، سعی کردیم کارهای شرکت رو انجام بدیم، برای دعواهای بی پایان بچه‌ها (بواقع بی پایان!) سعی کردیم یا از تلویزیون کمک بگیریم یا مستقیم مثل داور وارد ماجرا بشیم.

بچه‌ها مدام سوال میکنند که پس کی میتونن برگردند مدرسه و دوستانشون رو ببینند یا کی میتونن برای بازی به پارک برن. سوال بزرگ و مهمشون اینه که چه فرقی میکنه امروز دقیقاً چهارشنبه است یا پنجشنبه، وقتی که همه روزها براشون شده عین آخر هفته!! اونها میخوان که زندگی عادی و نرمال و با ثبات قبلی برگرده و ما به عنوان پدر و مادرشون نمیتونیم اینو به اونا بدیم، حتی بخش کوچکی از این خواسته اونها رو هم نمیتونیم برآورده کنیم. پس باید اجازه بدیم بهشون که این لحظات رو در لحظه، زندگی کنند با همه وجود. این یعنی اینکه: 

  • بهشون اجازه میدیم غذای مورد علاقه شون رو بخورند هم برای ناهار و هم برای شام
  • بهشون اجازه میدیم که تلویزیون نگاه کنند.
  • اجازه میدیم با لباسهای مورد علاقه شون، برن توی حیاط خلوت و یا چکمه و بارونی بپوشند و با یک ذره‌بین گنده برن دنبال پیدا کردن حشرات.

این کارهایی هست که باعث میشه خانواده ما توی این شرایط خاص قرنطینه، روال معقولی رو طی کنه.

اینا اون چیزهایی هست که ما همگی، به عنوان پدر و مادرهایی که درِ خونه‌هامون رو بستیم و همراه با بچه هامون، باید این دوران را سپری کنیم، باید بدونیم. 

ما باید بدونیم، برای پدر و مادر بهتری بودن، اون هم دراین شرایط بحرانی و جهانی، یک راه ویژه و یا بهترین راه، وجود نداره. باید اون راهی رو انتخاب کنیم که بهترین کارایی رو برای خانواده ما داره. 

حالا این اگه به این معنی است که باید هر روز و هر وعده ماکارونی و پنیر بخوریم، میخوریم. اگه این یعنی، بچه ها، روزی سه ساعت باید بشینن پای تلویزیون و فیلم و کارتون ببینن تا ما بتونیم به کارهای شرکت برسیم، این اجازه رو میدیم بهشون.

  • اگه فکر میکنید برنامه ریزی های رنگی، بهتون کمک میکنه که از این هرج و مرج و آشوب خارج بشید، حتما ازشون استفاده کنید.
  • اگه فکر میکنید هیجان پخت یک کیک خوشمزه به همراه بچه‌ها، اونقدر رضایت خاطر میده بهشون، که برای وعده شام به یک غذای ساده، رضایت میدهند و دیگه تدارک شام مفصل نباید ببینید، حتما اون کیک رو بپزید.
  • اگه دوست دارید هر روز صبح، بچه هاتون، لباس تمیز و مرتب تنشون باشه و این حس خوب میده بهتون، اینکار رو انجام بدید.
  • اگه حستون اینه که لباسهای عرق کرده دیروز رو هم بپوشند، طور خاصی نمیشه، بذارید بپوشند.
  • اگه دوست دارید برای بچه ها از دیوار بزرگ چین بگید، بگید.
  • اگه دوست دارید بفرستید شون توی حیاط، که بازی کنند، بفرستید شون.

باور بفرمایید عزیزان، هیچ راه درست و غلطی وجود نداره.

یادتون باشه: در اکثر روایاتی که در آینده تعریف خواهیم کرد، بچه های ما همگی حالشون خوب خواهد بود. این روزها تموم میشن، مدارس دوباره باز میشن، ورزشها و بازی‌ها مجدد از سر گرفته خواهند شد، شرکت‌ها درهای خودشون رو مجدد به روی کارمندانشان باز خواهند کرد و همگی ما سلامت برمیگردیم به روتین سابق زندگانی قدیمی مون.

فرزندان مون انعطاف پذیرند، همونطور که ما انعطاف پذیرهستیم، پس بیایید از میان این بحران، خانوادگی در کنار هم، بدون اینکه ذهن همیشه عاشق و زیبا مون رو اذیت و ناراحت کنیم، رد بشویم.

اگه این روزها در قرنطینه اید و خودتون رو از دیگران جدا کرده‌اید، بدونید که بهترین کار رو دارید انجام میدید. اگه در خط مقدم هستید و مشغول خدمت رسانی به افراد، ازتون سپاسگزاریم. ما همگی، در این بحران، همراه هم هستیم و از این بحران با هم رد خواهیم شد و همدیگر رو دوباره، پس از پشت سر گذاشتنش، خواهیم دید.

منبع: https://www.todaysparent.com/blogs/opinion/if-your-kids-are-alive-and-fed-youre-doing-just-fine/amp/?__twitter_impression=true

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *