کنترل اضطراب با نوشتن روزانه از خوبی‌های زندگی

دوسال پیش، به‌خاطر اضطراب و نگرانی‌های زیاد حتی شب‌ها نمی‌توانستم بخوابم. درحالی‌که، شوهرم که همیشه خیالش راحته (چون هروقت مشکلی پیش می‌آد، براش پایان خوبی تصور می‌کنه؛ درمواجه با اتفاقاتی که جزییاتش مبهمه، بهترین حالت رو تصور می‌کنه) به‌راحتی مثل یک بچه می‌خوابید. تصمیم گرفتم که آرامش رو به‌زندگی خودم بیارم.

تصمیم گرفتم طرز تفکرم رو عوض کنم. هرروز مدتیشین کردم. موبایلم رو تنظیم کردم که در طول روز بهم پیام یادآوری بفرسته که نگران نباشم. خاطرات روزانه‌ام رو دوباره نوشتم و بهش یک‌مقدار خوش‌بینی اضافه کردم. لای دندون‌هایم مداد نگه داشتم، چون جایی خواندم که در این حالت عضله‌های صورت مثل موقع لبخند زدن قرار می‌گیرند .

در همین زمان بود که کتاب جنیس کاپلان “شکرگزاری روزانه: چطور می‌توانید با نگاه کردن به خوبی‌ها زندگی خودتون رو در عرض یک سال عوض کنید” چاپ شد، با این نوید که چطور شکرگزار بودن می‌تواند فکرهای منفی رو از شما دور کنه.

 با این‌که این کار از شخصیت من دور بود، شروع کردم به نوشتن روزانه از خوبی‌ها و شکرگزاری از آن‌ها. ایده این بود که با نوشتن روزانه از افکار بدون هیچ پیش‌زمینه‌ای فقط برای شکرگذاری به مرور زمان باعث می‌شه که روی اتفاق‌های خوب و مثبت تمرکز کنم.

تلقین و تکرار کار کرد. راه‌حل ساده، عمل نوشتن بود. با نگاهی به نوشته‌های دو سال گذشته، احساس تسکین و شکرگزاری می‌کنم. مثلا یکی از نوشته‌های نوامبر ۲۰۱۵: “شکرگزارم که نیازی به عصب‌کشی دندان ندارم”.

این یکی رو هم دوست دارم، در یک روز سرد دسامبر ۲۰۱۶ وقتی هیچی عقربه بنزین ماشین به صفر رسیده بود نوشتم: “شکرگزارم از این‌که به‌اندازه کافی بنزین داشتم تا به پمپ بنزین برسم.”

روزهای دیگه خوشحال بودم که پسرم روز خوبی در مدرسه داشته یا سگم کفشی رو پاره نکرده یا موقع پیاده‌روی یک‌دلار پیدا کردم -تمام اتفاق‌های خوبی که به آسانی فراموش می‌شند مگه این‌که اون‌ها رو به خودتون یادآوری کنید یا در آخر روز درموردشون بنویسد.

امروز حداقل ده‌برابر خوشحال‌تر از روزی هستم که این عادت رو شروع کردم. گرچه کارهای دیگه‌ای هم کمکم کردند، ولی عادت نوشتن از اتفاق‌های خوب، باعث این جادو شده.

این جادو قابل تکراره، و مسلما کار می‌کنه.

محققان دانشگاه استنفورد برپایه نتایج تحقیقات قبلی که ادعا می‌کردند روش‌های روانشناسی مانند اعتماد به نفس می‌توونه به عملکرد گروه‌های آسیب‌پذیر کمک کنه، به دانش‌آموزان لاتین تبار و آفریقایی که در دو گروه آسیب‌پذیر جغرافیایی هستند تمرین مثبت نوشتن دادند.

آنها از این دانش‌آموزان خواستند که درمورد دو یا سه ارزش شخصی‌شون (چیزهایی مانند روابط اجتماعی، طنز یا خلاقیت) بنویسند و در چند جمله توضیح بدهند چرا اینها مهمند. این تمرینات درست زمانی که دانش‌آموزان استرس زیادی داشتند (مثل زمان امتحانات) انجام شد. دانش‌آموزان گروه کنترل درمورد موضوعات بی‌ربط می‌نوشتند.

بعد از آن، محققان دانش‌آموزان لاتین تبار رو تا پایان دوره دبیرستان و دانش‌آموزان آفریقایی تبار رو تا پایان دوره دانشگاه دنبال کردند. نتایج تحقیق، که در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم منتشر شد، نشان داد که دانش‌آموزان لاتین‌تباری که در مورد ارزش‌های خود نوشته بودند، به احتمال بیش‌تری وارد مراحل ورودی کالج شده‌اند. آنها همچنین درس‌های سخت‌تر بیشتری را گذراندند.

دانشجویان آمریکایی آفریقایی تبار نیز با احتمال بیش‌تری برای کالج ثبت‌نام کردند، حتی گاهی هفت تا ه سال بعدتر، و وارد کالج‌های بهتری شدند.

نویسندگان اظهار داشتند که این مداخله مخصوصا برای دانش‌آموزانی که در مدارس طبقه متوسط بودند ولی به دلایل کلیشه‌‌ای بیش‌تر در معرض خطر قرار دارند طراحی شده است، و نه در مدارس سطح پایین‌تر و با امکانات مالی کم. بنابراین، مثبت نوشتن احتمالاً راه درستی برای کمک به دانش‌آموزان قشر فقیر نیست.

 در غلبه بر چالش‌هایی که ریشه در ناامنی‌های ما دارند ، توانایی بزرگی در ما وجود دارد که می‌تواند در حل آن چالش‌ها به ما کمک کند. این توانایی است که باید برای خودمان و بچه‌هایمان به‌کار ببریم در شرایطی که بیش از همیشه به آن نیاز داریم.

منبع

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *